که مهره چون بنشیند میان خوف و رجا

مرا که صد غم بیش است هیچ غم نبود

اگر مرا به غم خویشتن کنند رها

ز کار خویشتنم دست پاک و حقه تهی

ز سرگرانی هر دون برون شدیم ز دست

ز چرب دستی گردون درآمدیم ز پا

نه مونسی که شب انس او دهد نوری