بسوز خون دل و همچو صبح زن دم صدق

ندید روی کسی تا نیافت آب صفا

ز اشک گرم و دم سرد خود مکن جو خشک

که معتدل تر ازین نیست هیچ آب و هوا

چرا چو نافه شدی تا که دم زنی به ریا

به وقت صبح فرو میری و عجب این است

که زنده دل شوی از یک دروغ طال بقا