ز آستان تو صد شیر چون تواند کرد

در اشتیاق درت پخته ام بسی سودا

گناه کرده ام و زیر پرده داشته ام

تو هم به پرده فضلت بپوش روز لقا

به سنگ چون سگ اصحاب کهف دور مرا

زبان که از پی ذکر توام همی بایست

به شعر بیهده فرسود چون زبان درا