ز درگهت به مشام دلم رسان به کرم

به شعر بیهده فرسود چون زبان درا

هر آنچه هست ز نظمم هباء منثور است

مرا ز ملکت هب لی خلاص ده ز هبا

به دست پیک صبا هر سحر نسیم رضا

در آن زمان بر خویشم رسان که می گویم

میان سجده که سبحان ربی الاعلی