چو بحر دست تو در جود گوهر افشان شد

هزار کوه به خود درکشد چو کاه ربا

ز موج بحر کف تو چو نشو یافت نمی

نبات سدره و طوبی گرفت نشو و نما

فروچکید ز هر قطره ای دو صد دریا

ز فرق تا به قدم ابر اشک گشت از رشک

ز زیر تا به زبر بحر آب شد ز حیا