به شوق بی صفت بوسعید و ابن عطا

به شافعی که چو اخبار بی قیاسش بود

سخن ز خواجه دین بی قیاس کرد ادا

به عین معرفت بایزید و خرقانی

بدان مقام که حلاج همچو پنبه بسوخت

ز انالحقش همه حق ماند و محو گشت انا

به چل صباح که از نور خاص حق بسرشت