بلا فرو شود آنگه برآید از الا

به عاشقی که بزد دست و جان فشان در رفت

هنوز در ره او ناشنیده بانگ درا

به عارفی که به یک ضرب معرفت جانش

به عالمی که ز بیدار داشتن همه شب

چو عقل کل بنخفتد میانه اجزا

به صادقی که اگر در رهش بود گردی