چو سایه نیست مرا دور بودن از تو روا

وثیقتم همه بر عفو توست و چون نبود

از آنکه حبل متین است و عروه وثقی

چو سایه از بر خویشم گر افکنی بر خاک

وگر زنی من سرگشته را به چوگان زخم

چو گوی می دومت در رکاب ناپروا

وگر چو کلک به تیغم سرافکنی از تن