به سنگ چون سگ اصحاب کهف دور مرا

چو صبح خنده زنم از سر وفا هر روز

وگر چو شمع کشی هر شبم به تیغ جفا

کز آستان تو صد شیر کی تواند کرد

بدین قصیده توان کرد جرم ناکرده

ز بنده تو خود این کرده گیر بر عمدا

عطارد دوم آمد به مدح تو عطار