دستی که به هر دامن حاجب زدمی من

در عمر خود از هرچه بگفته است و شنیده است

پایی که بسی پویه بی فایده کردی

دیر است که در دامن اندوه کشیده است

از دست خود امروز همه جامه دریده است

و آن قد چو تیرم که سبک دل بد ازو سرو

از بار گران همچو کمانی بخمیده است