از غایت حیرت سرانگشت گزیده است

وان جان که به انصاف به ارزد ز جهانی

از ننگ من ناخلف از تن برمیده است

وان عقل که هشیارترین همه او بود

هان ای دل گمراه چه خسبی که درین راه

تو مانده ای و عمر تو از پیش دویده است

اندیشه کن از مرگ که شیران جهان را