از هیبت شمشیر اجل زهره دریده است

هان ای دل گمراه چه خسبی که درین راه

تو مانده ای و عمر تو از پیش دویده است

اندیشه کن از مرگ که شیران جهان را

چندین می نوشین چه چشی کانکه چشید او

گر تو به حقیقت نگری زهر چشیده است

شهدی که ز سر نشتر زنبور بجسته است