چشم دل باز کن از مردمی و نیک بدانک

این زمان بین که چه سان زیر زمین پی سپر است

جمله زیر زمین گر به حقیقت نگری

شکن طره مشکین و لب چون شکر است

مردم چشم بتی است این که تو را رهگذر است

فکر کن یکدم و بر خاک به خواری مگذر

که همه مغز زمین تشنه ز خون جگر است