تو چنان فارغی و باز نیندیشی هیچ

گر بدانی ز دلی درد و دریغی دگر است

از درون دل پر حسرت هر خفته چنانک

آه و فریاد همی آید و گوش تو کر است

که اجل در پی و عمر تو چنین برگذر است

شد بناگوش تو از پنبه کفن پوش و هنوز

پنبه غفلت و پندار به گوش تو در است