زان فلک هنگامه می سازد به بازی خیال

چرخ مردم خوار اگر روزی دو مردم پرور است

نیست از شفقت مگر پرواری او لاغر است

کاختران چون لعبتانند و فلک چون چادر است

عاقبت هنگامه او سرد خواهد شد از آنک

مرگ این هنگامه را چون وامخواهی بر در است