دم مزن دم درکش و همدم مجوی از بهر آنک

در چنین ره ای سلیم القلب چه جای سر است

در چنین ره گر نداری توشه بر عمیا مرو

کین رهی بس مهلک است و وادیی بس منکر است

تا ابد یک یک دم عمر تو یک یک گوهر است

خوشتر از عودت نخواهد بود آخر دم مزن

خود دم عودت گرفتم جان تو هم مجمر است