زانکه خاک کوی یک جان صد هزاران پیکر است

گرچه پای گاو دیدی در میان غره مشو

زانکه این گاو از خری بی پرچم و بی عنبر است

گر دو پیکر از تو جان خواهند تو جان در مباز

مه چو در خرچنگ آید جامه دوزی فال را

و او ز چنگ خود هزاران ماه را پرده در است

چند بر پنها روی پرهیز کن از شیر چرخ