هر شب سیاه کاسگی او ظهور یافت

از قرص مهر و گرده مه کم نواله کن

زیرا که آن زوال گرفت این کسور یافت

همکاسه تو خوان فلک گشت همچو زر

زین خوان اگر فضولی کاسه کجا برم

یک لقمه خورد کاسه سر پر غرور یافت

پشتت چو چنگ گشت و شعوری نیافتی