زین خوان اگر فضولی کاسه کجا برم

زیرا که آن زوال گرفت این کسور یافت

همکاسه تو خوان فلک گشت همچو زر

هر شب سیاه کاسگی او ظهور یافت

یک لقمه خورد کاسه سر پر غرور یافت

پشتت چو چنگ گشت و شعوری نیافتی

پس چنگ چون ز یک سر ناخن شعور یافت