پس چنگ چون ز یک سر ناخن شعور یافت

زین خوان اگر فضولی کاسه کجا برم

یک لقمه خورد کاسه سر پر غرور یافت

پشتت چو چنگ گشت و شعوری نیافتی

از نور شرع شمع برفروز زانکه عقل

خورشید برج وحدت حق دور دور یافت

مرد آن بود که از جگر ریش هر سحر