هین که سپیده دمید گرد رخت همچو برف

گر جگرت خون گرفت هم جگر خویش رند

بر سر خارت چو گل عمر کم از هفته ای است

پس تو ز غفلت چو گل، زر منمای و مخند

خیز که شد کاروان چند نشینی نژند

مرگ در آورد پیش وادی صدساله را

عمر تو افکند شست بر سر هفتاد واند