زان پیش کز گل تو همی بردمد خضر

برخیز زود و هرچه تو را هست بیش و کم

بر باد ده چو خاک به یک ناله سحر

گل کن ز خون دیده همه خاک سجده گاه

خواهی که ره بری تو به نوری که اصل اوست

رو گرد عجز گرد که عجز است راهبر

چیزی که صد هزار ملک غرق نور اوست