صد بار خون خویش کند خلق را حلال

گویی که گشت هر سر موییش دیده ور

در وقت حقد اگر بودش بر حسود دست

قهرش چنان کند که هبا گردد و هدر

تا لقمه حرام به دست آورد مگر

اینجاش این همه غم و آنجاش بر سری

چندان عذاب و حسرت و اندیشه دگر