خود این چه کاروان و چه راه است و چه سفر

آن کو ز عز و ناز نمی کرد چشم باز

افتاده چشم خانه زیبای او به در

چه محنت است این و چه درد است و چه دریغ

یارب ز هیبت تو و اندیشه مدام

هم اشک من چو سیم شد و هم رخم چو زر

از بیم قهر تو دل عطار خسته شد