چون بماندی در غریبی شهر بند پنج و چار

قدسیان دربند آن تا کی برآیی زین نهاد

تو هنوز اندر نهاد خویشی آخر شرم دار

گر غریب از شهریی کی ره بری سوی دهی

گیرم آنچت آرزو آن است حاصل شد همه

چیست آن حاصل همه بی حاصلی روز شمار

چون نخواهد بود گامی کام دل همراه تو