خاک کن بر خفتگان خاک یارب مرغزار

لاجرم هر گل که می خندد به ظاهر در جهان

زار می گرید برو چون خونیان ابر بهار

مرغ می زارد به زاری بر سر این خفتگان

نیست کس زیر زمین بی صد دریغا ای دریغ

کز دریغا نیست سود و جز دریغا نیست کار

جملگی زندگانی رنج و بار دایم است