ماهی خدای را شو و دست از هوا بدار

ای دوست ماه روزه رسید و تو خفته ای

آخر ز خواب غفلت دیرینه سر برآر

سالی دراز بوده ای اندر هوای خویش

پنداشتی که چون نخوری روزه تو آنست

بسیار چیز هست جز این شرط روزه دار

هر عضو را بدان که به تحقیق روزه ای است