در چشم تو نیفکند از عشق خویش خار

هر عضو را بدان که به تحقیق روزه ای است

تا روزه تو روزه بود نزد کردگار

اول نگاهدار نظر تا رخ چو گل

دیگر ببند گوش ز هر ناشنودنی

کز گفت و گوی هرزه شود عقل تار و مار

دیگر زبان خویش که جای ثنای اوست