برو خموش که در پیش چشم مشتی کور

چو روستایی ده گنج می نهد به حصار

همان به است که پنهان بماند آب حیات

که آب شور فزون دارد این زمان مقدار

چه سنگ ریزه فشانی چه لل شهوار

به روزگار ز چشم آب آر و دست بشوی

که بر تو آتش دوزخ همی کنند انبار