به پای خویش به گور آمدی سر خود گیر

که بر تو آتش دوزخ همی کنند انبار

سزد که کرکس مردار خوار خوانندت

که ترک می نتوان گرفتن این مردار

که چرخ از پی تو دارد آتشین مسمار

اگر زمانه زمانت نداد دل خوش دار

که یک زمان است خوشی زمانه غدار