فصیح در سخن آمد به پیش او آن خم

که تلخ گشت دهان لطیف معنی دار

چو آب هر دو یکی بود و آب این یک تلخ

خطاب کرد که یارب شکال من بردار

که بوده ام تن مردی ز مردمان کبار

هزار بار خم و کوزه کرده اند مرا

هنوز تلخ مزاجم ز مرگ شیرین کار