چو جان و تن بنسازند آدمی پیوست

که تا نگاه کنی کس نبینی از دیار

بسی قرار نگیرند جان و تن با هم

که تا تن ز دار غرور است وجان ز دار قرار

گهی حنیست گهی دردمند وگه بیمار

اگر ز حبس بلاها خلاص می جویی

ز خود برون شو و بر پر چو جعفر طیار