بزرگوار خدایا تو را زبان نبود

که شعر در ره دین پرده ای است بر پندار

دلم سیاه شد از شعر و مدح بیهوده

همی ز هر چه نه شرع است یارب استغفار

اگر ز فضل تو سودی طلب کند عطار

تو گفته ای که نه زان آفریده ام خلقی

که تا بر ایشان سودی بود مرا نهمار