عقل بر گستوان همی یابم

هر وجودی که آشکارا گشت

خود به کنجی نهان همی یابم

رخش دل را که جان سوار بر اوست

مرغ جان را که علم دانه اوست

از دو کون آشیان همی یابم

عقل را آستین به خون در غرق