سیرم ز روز و شب که درین حبس پر بلا

پرها زنم چو زین قفس تنگ بر پرم

زان چرخ چنبری رسن و دلو ساخته است

تا سر در آرد از رسن خود به چنبرم

روزی به صد زحیر همی با شب آورم

از بسکه همچو نقطه موهوم شد دلم

سرگشته تر ز دایره بی پای و بی سرم