تا عالم مجاز نهادم به زیر پای

روزی به صد زحیر همی با شب آورم

از بسکه همچو نقطه موهوم شد دلم

سرگشته تر ز دایره بی پای و بی سرم

همچو سراب شد همه عالم سراسرم

تا روح و نفس هر دو به هم بازمانده اند

گاهی فرشته طبعم و گه دیوپیکرم