کز بندگیت خواجگی آمد میسرم

فریاد رس مرا که تو دانی که عاجزم

و آزاد کن مرا که تو دانی که مضطرم

آزاد از گنه کن و از بندگیت نه

عطار بر در تو چو خاک است منتظر

یارب درم مبند که من خاک آن درم