گر ببازم با فلک نرد سخن از یک دو ضرب

بکر می زایند از ایشان شعر همچون شکرم

چون برون آرم ز خاطر در معنی های بکر

از درون طبع منکر ریب و شک بیرون برم

زان سخن در ششدرم افتد همی هفت اخترم

زان دهان عقل همچون پسته از هم باز ماند

کاب گرم اندر دهانش آمد از شعر ترم