سخن عرض بود اندر عرض کجا گنجد

سخن سرای شوندی به صدر هزار زبان

صفات ذات جهان آفرین دهندی شرح

ز صد هزار یکی در نیایدی به بیان

منزهی که برون است از زمان و مکان

خدای پاک قدیم ازل که در ره او

به چشم عقل کم از ذره است هر دو جهان