برآورد ز تمنای خود دو صد طوفان

منم دلی و چه دل نیم قطره خون و آن نیز

چنان که نیست برو اعتماد نیم زمان

چه خیزد از دل پر خون من که هر ساعت

دلی ز دست در افتاده در هزار هوس

اسیر مانده در تخته بند صد خذلان

لباس کرده کبود از سفید کاری خویش