سیاه کرده سفیدی او همه دیوان

دلی ز دست در افتاده در هزار هوس

اسیر مانده در تخته بند صد خذلان

لباس کرده کبود از سفید کاری خویش

مذبذبی شده اندر میان خلق مدام

نه در عبادت خود ثابت و نه در عصیان

مقدسا گنهی کان تو دانی از عطار