دردا و دریغا که ستردند به یک بار

تا شد چو گل زرد رخ چون قمر من

دردا و دریغا که به یک باد جهان سوز

در خاک لحد ریخت همه برگ و بر من

از دفتر عمر آیت عقل و بصر من

دردا و دریغا که هم از خشک و تر ایام

بر خاک فرو ریخت همه خشک و تر من