همه کروبیان عرش دایم در شکر خوردن

نه یک همدرد صاحبدل نه یک همراز ربانی

میان خلط و خون مانده چه می کوشی درین گلخن

بگو تا چون کنیم آخر درین گلخن نگهبانی

دهان ما پر آب گرم و کار ما مگس رانی

برو چون مرد ره بگذر ز دنیا و ز عقبی هم

که تا جانت شود پر نور از انوار یزدانی