برو راه ریاضت گیر تا کی پروری خود را

ز خوف مرگ نتوان رست اگر در جوف سندانی

سپند چشم بد تا چند سوزی هر زمان خود را

که اندر چشم عزراییل کم از یک سپندانی

که بردی آب روی خویش تا در بند این نانی

به گرد این عمل داران مگرد ار علم دین داری

که مشتی مردم دیوند این دیوان دیوانی