شنیدم کاشتری گم شد ز کردی در بیابانی

برو انگشت بر لب نه که در انگشت رحمانی

خداوندا درین وادی از آن سرگشته می پویم

که دری گم شده است از من درین دریای ظلمانی

بسی اشتر بجست از هر سویی و آورد تاوانی

چو اشتر را نیافت از غم بخفت اندر کنار ره

دلش از حسرت اشتر میان صد پریشانی