دام تن را مختلف احوال کرد

وز دو حرف آورد نه طارم پدید

مهره انجم ز زرین حقه ساخت

با فلک در حقه هر شب مهره باخت

مرغ جان را خاک در دنبال کرد

بحر را بگذاشت در تسلیم خویش

کوه را افسرده کرد از بیم خویش