از عصایی آورد ثعبان پدید

گرده خورشید بر خوان فلک

گه عصائی را سلیمانی دهد

گاه موری را سخن دانی دهد

وز تنوری آورد طوفان پدید

چون فلک را کره ای سرکش کند

از هلالش نعل در آتش کند