آفتاب از شوق تو رفته ز هوش

هم ندید از راه تو یک ذره گرد

نه زمین هم دید هرگز گرد تو

گرچه بر سرکرد خاک از درد تو

هر شبی در روی می مالید گوش

ماه نیز از بهر تو بگداخته

هر مه از حیرت سپرانداخته