پیش گیرم عالمی روشن که هست

تا مگر چون ذره سرگشته من

درجهم دستی زنم در رشته من

پس برون آیم از این روزن که هست

تا نیامد بر لبم این جان که بود

داشتم آخر کسی زان سان که بود

چون برآید جان ندارم جز تو کس