جان به طبع دل دهد پروانه وار

تا چو پروانه میان جمع تو

پرزنان آئیم پیش شمع تو

هرک شمع تو ببیند آشکار

دیده جان را لقای تو بس است

هر دو عالم را رضای تو بس است

داروی درد دل من مهرتست